SVC 2018: Verslag(en)

Op zaterdag 8 april werd de Saab Voorjaars Challenge 2018 gereden. Een oproep onder de deelnemers wie een verslagje wilde schrijven over deze dag, leverde 2 inzendingen op. Hieronder kun je die verslagen lezen.

Vandaag was de dag van mijn allereerste Saab Rallyrit.

Het weer was fantastisch, de omgeving schitterend en de locatie prima. En ondanks dat onze groene 900 Classic met pech in de garage stond (geen unicum leerde ik later die dag) maakten we ons debuut in de SVC. En met we bedoel ik de Saab 9000 (‘De Grobbendonkse Saab’ voor forumliefhebbers) en ik. Mijn teamgenoot wist wat hem te wachten stond en probeerde me al tijden te overtuigen van hoe leuk het is om een rallyrit te rijden in een oude Saab. Ik had zo mijn twijfels, maar stapte nieuwsgierig en met wat gezonde zenuwen als navigator in de auto.

De andere deelnemers en auto’s, voorzien van stapels pennen, klemborden, klokjes en lineaaltjes, zagen eruit alsof ze wisten wat ze te doen stond. Tenminste meestal dan. Ik leerde dat het heel normaal is om benzine luchten op te snuiven, puur voor het plezier. Want zodra er iemand een tweetakt Saab start, dan stopt iedereen even met waar hij of zij mee bezig is om te genieten van het geluid en de geur.

Maar wat vooral opvalt is de lol die iedereen heeft. Niet alleen in oude Saabjes of in het proberen minstens net zo slim te zijn als de uitzetter van de rit, maar ook gewoon in het beleven van een Rallyrit. Een Q opschrijven als controleletter hoort erbij als je een roze zonnebril op hebt of als je zoals wij gewoon een piepklein beginners foutje maakt…

Het is een drukke dag met veel puzzelen, meten, rijden, omrijden, verkeerd rijden en pret hebben omdat je bepaalde instinkers in de gaten denkt te hebben. Het is tijdens de SVC voor het eerst mogelijk om een joker in te zetten. Tijdens dat onderdeel tellen de strafpunten dubbel. Dat was niet alleen voor mij, maar voor iedereen nieuw. We zetten onze joker in bij de BARIL omdat we dat geoefend hebben tijdens de KLK1 en denken daar wel een beetje handig in te zijn. Dat blijkt voor ons een goede keuze. Maar het spannendste tijdens dat onderdeel is eigenlijk of de ‘Grobbendonkse Saab’ het vol zou houden tot de finish omdat ze toch wat ouderdomkwaaltjes begon te vertonen. En we weten te finishen, maar daarbij vergeten we allebei dat je altijd goed naar Joep met luisteren. Van te voren had mijn teamgenoot daar nog op gehamerd: daar moeten we scherpt op zijn! Je zou denken dat kan niet mis gaan, maar na zes onderdelen ben je blijkbaar niet meer zo kritisch… En dus reden we de laatste controleletters vrolijk voorbij.

Ondanks dat ik geen Saab-expert ben en tot een paar maanden geleden het verschil tussen een 96 en een 900 niet kende en dat inmiddels wel ongeveer weet, heb ik me geen moment een buitenstaander gevoeld. Vermoedelijk had iedereen wel in de gaten dat ik een beginner ben, want vragen als: rijden jullie in die bruine? zijn waarschijnlijk niet heel gebruikelijk, maar werden toch beantwoord met een vriendelijke lach.

Maar goed ik ben overtuigd. De KLK2 en de Viking staan in de agenda. In welke Saab is nog even de vraag maar dat hoort er geloof ik ook een beetje bij.

Annemiek Beersma


Na TC3 wordt het menens.
Wij hebben op ‘Kompaspunten’ de Joker ingezet.

Zondag 8 april is het weer zover. De negende Saab Voorjaars Challenge staat op het programma en daar hebben we wat te verdedigen. Doordat wij in Ede wonen en veel SHRT-evenementen tamelijk centraal in het land worden georganiseerd, hoeven we meestal niet al te vroeg van huis. Rond half negen is vroeg genoeg, maar of de buren er ook blij mee zijn als wij rond dat tijdstip op zondagmorgen met onze knetterende tweetakt de straat uit rijden, is nog maar de vraag. Goed voorbereid gaan we op pad. De tank gevuld, het reglement goed doorgenomen en onder handbereik, het rallybord met loep, pen en meetlatjes op schoot en een samenvatting met de belangrijkste aandachtspunten per systeem op het dashboard geplakt. Het beloofd een zomerse dag te worden. Heel fijn natuurlijk, maar dat betekent ook dat we er rekening mee moeten houden dat we ons rallyterrein zullen moeten delen met fietsers, wandelaars, ruiters en andere dagjesmensen. Goed oppassen dus en de snelheid (een beetje) binnen de perken houden.

Ruim op tijd rond negen uur zijn we in Garderen en melden ons aan de wedstrijdtafel. We geven onze vrijwaringsbrief af en nemen de rallyschilden en stickers in ontvangst. We monteren de schilden en drinken een kop koffie. Geleidelijk druppelen alle deelnemers binnen en we maken links en rechts een praatje. Ook in deze tak van sport blijkt bedrijfsspionage haar intrede te hebben gedaan. De concurrentie heeft onze handige samenvatting in het oog gekregen en er voor eigen gebruik een foto van gemaakt. Rond kwart voor tien worden we welkom geheten door Els en mag Joep nog een korte toelichting geven op wat er gaat komen. Niet dat we daar doorgaans veel wijzer van worden en als we de mimiek van Joep goed inschatten dan is dat ook niet de bedoeling.

Precies om 10.04 uur neem ik het routeboek in ontvangst en haast mij naar de auto waarin mijn chauffeur al klaar zit. Voor we de parkeerplaats verlaten nemen we eerst samen het eerste traject door. ‘Pijlen – gekleurde wegen’. Voor iemand met een lichte vorm van kleurenblindheid altijd een hele uitdaging, maar met z’n tweeën komen we er wel uit en we gaan welgemoed op pad. Maar nog maar nauwelijks op de openbare weg slaat de eerste paniek toe. Ik zie de deelnemer voor ons, aan het eind van de weg linksaf slaan, terwijl wij van plan waren daar rechtsaf te gaan. Gauw naar de kant en nog een keer goed kijken. Al snel zien we onze fout. Linksaf en dan bovenlangs via Garderen naar pijl 1 betekent minder rood. Nog niet helemaal wakker zeker en op het allereerste punt waar je iets fout kon doen, al bijna in de fout gegaan. Tijdens de KLK’s wordt er volgens mij niet al teveel aandacht aan besteed, maar voor ons is duidelijk dat het altijd de moeite loont om de bewegingen van de andere deelnemers een beetje in de gaten te houden. Niet klakkeloos achter elkaar aanrijden natuurlijk, maar wel kritisch observeren wie wat doet en proberen te bedenken waarom. Waarom komt dat stel daar van links of waarom komen zij ons hier tegemoet en waarom slaat die auto achter ons nu ineens recht af? Dat vragen we ons regelmatig af en op die manier hebben we al verschillende situaties alsnog goed opgelost, terwijl we daar in eerste instantie aan voorbij gereden zouden zijn. Zonder al te veel problemen vervolgen we onze voorgenomen route langs de pijlen 1 t/m 6. De verlegde weg tussen 3 en 4 onder Kootwijkerbroek missen we, dus ook controle J, maar na wat heen en weer rijden en nog een keer meten hebben we controle G gelukkig wel meegepikt.

Twee minuten te laat melden we ons bij TC2 en begeven ons naar de start van Traject 2, de ‘Regularity’ in de vorm van ‘Bol-pijl langste route’. Omdat we ons in dezelfde minuut als equipe 4 bij TC2 gemeld hebben, moeten we ook tegelijk aan de Regularity beginnen. Altijd een stressvol moment; tabel uit het routeboek halen want anders moet je steeds omslaan (en niet te hard scheuren, want dan trek je hele boek uit elkaar; een los inlegvel zou handiger zijn) en op het dashboard plakken, speedpilot instellen, tellers op nul zetten, en niet vergeten de stopwatch op tijd te starten en dan ook nog de eerste routeaanwijzingen paraat hebben, zodat je niet meteen verkeerd rijdt. Er kan zoveel mis gaan. Braaf rijden we achter elkaar aan in hetzelfde tempo. De eerste bol-pijl situaties interpreteren we hetzelfde, maar plotseling slaat bij equipe nummer 4 de twijfel toe en de auto wordt rechts de parkeerstrook op gereden. Natuurlijk veroorzaakt dit ook bij ons een moment van onzekerheid, maar we rijden door en niet veel later halen ze ons weer in en we vervolgen eensgezind onze route. Wel laten we het gat t.o.v. onze voorgangers uiteindelijk iets te groot worden waardoor wij net iets meer strafseconden scoren dan zij. Maar ook met 11 strafseconden zijn we niet ontevreden want één keer verkeerd rijden en je kunt het schudden en voor je het weet scoor je maximaal. Op dat moment nog niet bekend met onze score, maar redelijk tevreden met het verloop zijn we blij dat de Regularity er weer op zit en we vervolgen de route met Bol-pijl 17, maar bij 18 gaan we meteen in de fout doordat we deze situatie niet als kruising maar als zijweg links interpreteerden en ook bij Bol-pijl 23 gaan we in de fout. Deze situatie zat ook al eens in de Viking 2009 (de eerste van Joep, vanuit Zeist) en volgens mij zijn we er bij één van de KLK’s vanuit Voorthuizen ook nog eens lang gekomen. Het verraderlijke van zo’n herhaling is dat je dan denkt dat je de situatie (nog) wel kent, waardoor je over het probleem heen kijkt. Een beproefde tactiek waar Joep vaker gebruik van maakt; foute letter N genoteerd en dus sluiten we Traject 2 af met twee foutcontroles.

Na TC3 wordt het menens. Wij hebben op ‘Kompaspunten’ de Joker ingezet en dus is het zaak om in dit traject zo weinig mogelijk fouten te maken. Liefst geen dus en dat lukt. We rijden de punten in de juiste richting, houden er rekening mee dat de punten alleen gereden worden als ze aan de beurt zijn en rijden nergens tegengesteld, maar het lukt niet helemaal binnen de tijd. Nog eens drie strafminuten zijn ons deel, maar de ‘jokerschade’ blijft beperkt. Dat betekent nog niet dat we op slag enthousiast voorstander zijn van het Jokersysteem. Voor ons voegt dit gokelement niet zoveel toe; als we winnen dan doen we dat graag op eigen kracht en als we op waarde geklopt worden, dan hebben we daar ook geen moeite mee. Alhoewel, een beetje wel natuurlijk.

En dan is het pauze. We melden ons terug in WestCort Hotel de Veluwe, leveren onze controlekaart in en gebruiken de prima verzorgde lunch, welke we eigenlijk te weinig eer aan doen omdat we nog teveel bezig zijn met de zojuist afgesloten Etappe 1. We informeren links en rechts hoe de anderen het er van af gebracht hebben en in gedachten zijn we ook al weer bezig met wat we nog kunnen verwachten in Etappe 2, dus rustig en uitgebreid lunchen zit er bij ons meestal niet in. Nog even een sanitaire stop en dan is het al weer tijd om ons te melden voor de middagetappe.

Om 13.17 uur is het zover en net als ’s morgens nemen we samen het eerste traject van de middag door. ‘Grensbenadering – geen witte en grijze wegen’, dat moet lukken. Op de N344 weer linksaf en nu iets verder door rijden dan ’s morgens en dan weer links en we zijn weer op ‘bekend’ terrein. Ook hier waren we met de Viking 2009 en nog een keer met de Viking 2016 (vanuit Epe). Nu was ‘voorkennis’ wel in ons voordeel dus we misten het tweede knikje en de weggepoetste weg niet en ook iets verderop op de N310 was dat het geval. In 2016 kwamen we hier van de andere kant en het was donker en we hadden niet in de gaten dat Joep hier een bochtig stukje weg had weggepoetst. Dezelfde bocht was deze keer wit ingekleurd en dus moest hetzelfde weggetje achterom gekozen worden. Een stuk verderop bleek de voorgenomen route niet berijdbaar te zijn. Het stukje wit in de meest voor de hand liggende omrijroute hadden we wel gezien, maar speelde ons toch parten omdat we hier een alternatief kozen wat bij nader inzien niet het kortste bleek te zijn. Dus controle J gemist en een foute H genoteerd. Iets verderop ging het weer mis omdat we de wegverlegging bij Boslust misten. En ook als we die niet gemist hadden dan weet ik niet of we hier goed uit gekomen waren. Ik durf achteraf niet te beweren dat wij zouden hebben bedacht dat je een voorgenomen, maar geblokkeerde lus linksom later als keerlus rechtsom kon gebruiken. En tenslotte had de niet te missen controle Q bij Ruimzicht vlak voor TC6 ons achterdochtig moeten maken. Met één minuutje vertraging meldden we ons bij TC6.

Traject 5 is ‘Pijlen kortste, Punten op één na kortste route’. Altijd lastig om de soms kleine verschillen te meten met al die kronkelweggetjes, maar we zijn van plan er het beste van te maken. Pijlen niet kruisen dus meteen links en bovenlangs naar de voet van Pijl 1. Maar onder het grootste deel van Pijl 1 ligt geen weg dus omrijden. Dat je hierbij de intentie had moeten hebben om via de snelweg Pijl 1 op te pakken vonden wij wel wat ver gezocht, want ieder weldenkend mens weet dat je op de snelweg niet zomaar links of rechtsaf kunt slaan. Maar dat wordt kennelijk gezien als ‘voorkennis’ en die moet je negeren. Opvanger U gemist en foute controle I opgeschreven. Iets verderop niet het knikje gemist en braaf de foute O genoteerd omdat het knikje ons wel afleidde van de juiste op één na kortste route bovenlangs naar Punt 3. Daarna gaat het goed tot aan de oplossing van Pijl 9. We hebben wel snel in de gaten dat Pijl 8 niet te rijden is en we zijn heel tevreden met de gevonden oplossing met twee A’s. Maar opnieuw hebben we de juiste op één na kortste route gemist en dus ook een derde A. ‘Op één na kortste route’ zal nooit ons favoriete systeem worden. En ondertussen zijn we ook al weer behoorlijk achterop aan het raken op ons tijdschema. We zijn een paar keer gestopt om nog eens samen naar de route te kijken en als er bij het naderen van een kritisch punt ineens een concurrent vlak achter ons zit dan willen we, om bij dat punt niet teveel weg te geven, ook nog wel eens even aan de kant gaan staan om de achterligger er langs te laten. Misschien een beetje een tegenvaller voor diegenen die dachten dat dit pure beleefdheid was. Maar het kost wel weer wat tijd dus spoeden we ons via Punt 10 naar TC7. Tot overmaat van ramp blijkt de laatste 1300 meter onverhard te zijn. Voor ons rijden nog drie equipes in tijdnood en hoewel we ons redelijk weten te beheersen doen we met elkaar toch wel behoorlijk wat stof opwaaien wat ons door fietsers en wandelaars niet in dank wordt afgenomen. Na de finish waren er deelnemers die opperden dat de mensen hier zo vriendelijk waren en naar hun zwaaiden, maar misschien hebben die de gemaakte handgebaren toch verkeerd geïnterpreteerd. Ik denk dat het slimmer was geweest als TC7 voor het stuk onverhard geposteerd was. Dat had heel wat minder deelnemers in gewetensnood gebracht. Uiteindelijk scoren we op dit traject 7 strafminuten, dus snel door naar het laatste traject.

De ‘Ingetekende lijn met barricades’ leverde geen al te grote problemen op. We hebben de barricades reglementair omzeild zonder over het fietspad te rijden, maar de doorgetrokken bermlijn onder Barricade 5 hebben we over het hoofd gezien. Hier hadden we wel wat alerter mogen zijn want zonder die bermlijn was Barricade 5 wel erg simpel. Te simpel dus, maar we trapten er in terwijl we nog tegen elkaar zeiden dat we het vreemd vonden dat die lus om Barricade 5 niet gecontroleerd werd. Met één foutje dus en zonder verdere tijdfouten bereiken we TC8, maar wie al gedacht had dat we het daarmee gehad hadden, vergiste zich. In de bol-pijl van Traject 7 zaten ook nog een paar aardige instinkers. In eerste instantie interpreteerden we Bol-pijl 3 correct, maar daarna gingen we de mist is na de ‘opvanger’. We reden terug en voerden Bol-pijl 3 op de verkeerde plek uit waarna alles leek te kloppen en we niet meer langs de opvanger kwamen en controle O dus ook niet opschreven. Hoe naïef kun je zijn? Gelukkig beoordeelden we Bol-pijl 13 wel goed zodat we de laatste P niet misten. Terwijl we parkeerden zagen we anderen voor de ingang van het hotel stoppen en hun navigator afzetten, om daarna door te rijden naar de parkeerplaats. Sneu als je dan als chauffeur alsnog de controle P ziet staan terwijl de controlekaart al is ingeleverd.

Ook wij leveren onze controlekaart in en bekijken de inmiddels gepubliceerde uitleg van het morgengedeelte en de tussenstand na Etappe 1. Het aantal fouten valt mee en we staan eerste, maar het verschil met de nummers twee en drie is gering; minder dan één controle dus dat kan nog spannend worden. Eerst maar wat drinken en met elkaar napraten over alle valstrikken die Joep voor ons in petto had. Als de uitleg voor Etappe 2 wordt gepubliceerd blijkt dat we in het middaggedeelte aanzienlijk meer fouten gemaakt hebben dan ’s morgens, acht tegen drie, maar al snel blijkt dat ook de anderen wel een steekje hebben laten vallen dus we houden de moed er in. De einduitslag laat wat langer op zich wachten dan gebruikelijk. De organisatie had de gevolgen van het jokersysteem lichtelijk onderschat. Om tot een correcte einduitslag te komen moest nu voor elk traject de afzonderlijke score worden vastgesteld. Maar kort na zes uur zijn de resultaten opgeteld en kan begonnen worden met de prijsuitreiking. En jawel, het is ons weer gelukt en we mogen de beker voor de eerste plaats in ontvangst nemen. En wat voor beker. We hadden er al een paar, maar zo groot als deze hadden we er nog geen.

Zo was het weer een geslaagde Voorjaars Challenge. Een perfecte organisatie, prachtig weer en een uitdagende route in een mooie omgeving. We bedanken de leden van het SHRT en Joep voor al hun inspanningen om deze ritten voor ons te organiseren. En voor wie zich af vraagt of we nog veilig thuis gekomen zijn nadat we gemeld hadden dat onze 96tt gedurende de dag, vooral op de stukken onverhard en de vele drempels, steeds meer herrie was gaan maken ergens links achter, kunnen we melden dat dat gelukt is. Maar na thuiskomst bleek wel dat het bevestigingspunt van de schokdemper volledig uit de carrosserie gescheurd was en de boel er dus min of meer los onder hing. Dat vergt dus wel wat laswerk voordat we er bij een volgende gelegenheid weer tegen aan kunnen gaan.

Nittert Postema – equipe nummer 2