Geen Voorjaar, meer dan genoeg Challenge

Hoewel het voorjaar nog niet echt van zich deed spreken, was de uitdaging er tijdens de Voorjaars Challenge voor Margreet op ’t Hof absoluut wel. Ze vertelt hoe zij de tocht met haar navigator Carl Verboom beleefde, en hoe ze uiteindelijk tweede werden in de sportklasse!


“Je doet toch wel mee he?!”, een licht verontrust bericht van SAAB Historic Rally Team (SHRT) captain Ad van Beurden omdat ik een paar dagen voor de sluitingsdatum nog steeds niet op de deelnemerslijst sta. Ik was voor mijn doen dit keer inderdaad laat met inschrijven omdat ik nog geen geschikte navigator had. De rally-dating service van team Haaima was dit keer helaas al volgeboekt, maar gelukkig werd binnen het eigen netwerk alsnog een maatje gevonden: Carl Verboom, beslist geen onbekende in de klassieke rallysport. Het andere teamlid, mijn SAAB 900 T16S uit 1985, is eerder dit jaar flink aangepakt en na het nog even last-minute verhelpen van een kleine incontintentie (oude man he…) in topvorm! Uiteraard schreef dit competitief ingestelde en ervaren team zich in voor de Sportklasse.

De start
Het tijdschema (starttijd 10:41) liet het toe om ’s ochtends nog even de start van het Formule 1 seizoen in Australië te bekijken. Na het inladen van alle spullen die je zoal nodig kunt hebben tijdens een rally vertrokken Carl en ik op ’t gemak naar de start. Een van de leuke dingen van dit soort evenementen is dat je nog eens op plaatsen komt waar je anders misschien niet zou komen, het pittoreske Rustenburg in Noord-Holland in dit geval. Zou het daar soms wel voorjaar zijn? De regen onderweg beloofde niet veel goeds, maar volgens Carl zou het om 11 uur droog worden. Bij de startlocatie aangekomen de auto voorzien van de nodige stickers ter herkenning, de geheime wapens in stelling gebracht en daarna was er nog tijd voor koffie.

Vlak voor de start hangt er altijd een beetje een positief gespannen sfeertje, mensen praten gezellig met elkaar maar kijken ondertussen vaak op hun horloge en het sanitair wordt frequent bezocht. Langzaam verdwijnen er steeds meer bestuurders naar buiten om de bolide alvast warm te draaien terwijl de andere teamgenoot rondhangt bij de starttafel om toch vooral het routeboek exact op tijd in ontvangst te kunnen nemen. Voor de Sportklasse hanteerden uitzetters Joep Wanders en Hermine Vlas een strak tijdschema waarin geen ruimte was om eerst op ’t gemak de route in te tekenen: kort na de starttijd mochten we ons al melden aan de start van het regelmatigheidstraject. Een regularity met wisselende snelheden dit keer, waarbij het extra belangrijk is dat rijder en navigator de taken vooraf goed verdelen en op elkaar ingespeeld zijn. Aangezien wij nog nooit eerder samen een rit gereden hadden beloofde dit al de eerste uitdaging te worden. De blauwe vlag was snel gevonden en exact op tijd vertrokken we.

Regelmatigheidstraject
Een slingertje in de kaart bracht ons aan het twijfelen of we daar toch niet even van de dijk af gemoeten hadden. Auto en tripmaster in de achteruit en terug om te kijken! Dit bleek gewoon het verloop van de weg te zijn, dus alles weer in de vooruit versnelling en de turbo een tandje erbij om de verloren tijd in te halen, we waren immers nog steeds bezig met het regelmatigheidstraject. Een andere deelnemer die ons inmiddels ingehaald had was gelukkig zo vriendelijk om ons te laten passeren en al snel zaten we weer op schema, zei het met een iets verhoogde hartslag. Tijdens het gehele regelmatigheidstraject niet 1 lettercontrole gezien, wat toch enige twijfel veroorzaakte. Klopt dat wel? Een controle langs de weg is immers een prima manier om je uit je concentratie te halen en van het tijdschema af te laten wijken. Aan de andere kant is geen enkele controle plaatsen ook reden tot bezorgdheid en misschien toch even terug rijden. Met een uitzettter als Joep Wanders weet je het maar nooit. Exact op de seconde gemeld bij de finish van de regularity en de eerste stempel op onze verder dus nog maagdelijke controlekaart laten zetten. Achteraf bleek dit gelukkig te kloppen.

Ochtendtraject
Na het wat hectische begin even de auto aan de kant om te bekijken wat we verder gaan doen. Een ingetekende lijn met barricades, met daarin een wel hele lang omrijroute doordat de logische route afgesloten was door een tekstballon op de kaart. Een andere route was niet mogelijk zonder het reglement te overtreden, na wat puzzelen langs de kant van de weg toch maar gaan rijden in de hoop een “opvanger” tegen te komen. Die stond er niet. Deze toeristische omzwerving veroorzaakte nogal wat tijdnood aan het eind van het traject, achteraf bleek er een foutje in het kaartmateriaal te zitten en werd dit deel van de route geneutraliseerd. Door al dit gedoe komen we niet echt lekker in het ritme en het regent ook nog steeds terwijl het toch allang 11 uur is geweest.

De volgende opdracht waren een “Grensbenadering” gevolgd door “Punten/pijlen kortste route” met daarin een echte rally-klassieker: de voetbrug. Deze bestaat overigens alleen op de kaart, als bestuurders merk je er niets van als je hier toch overheen rijdt. Zo ben ik ook al eens over een fietspad en een ruiterpad gereden zonder het te weten. Een oplettende navigator zal de equipe hier echter omheen dirigeren en een extra lettercontrole ophalen. Met enige vertraging in de oplettendheid keerden wij voor de voetbrug en reden alsnog de juiste route.

De kroketten!
Met het einde van het ochtendtraject in zicht werd het tijd voor een van de belangrijkste vraagstukken van de dag: “Zouden er kroketten zijn?”. Toch een van de criteria van een goede rally! De SAAB vertoonde inmiddels helaas toch weer tekenen van een lichte incontinentie bij de pedalen. Inspectie door de saabfluisteraar bracht een bekende classic kwaal aan het licht: een lekkende kachelkraan. Doorrijden kan, maar wel met de verwarming uit en het koelvloeistofpeil goed in de gaten houden. Ondertussen was het nog steeds bepaald geen voorjaar geworden dus dat beloofde een frisse middag te worden. Gelukkig waren er lekker warme kroketten!

Middagtraject
Na de lunch precies op tijd gestart voor weer een traject “Punten/pijlen kortste route” en een afsluitende grensbenadering. Ook hierin natuurlijk weer de nodige uitzettersgrappen en –grollen zoals niet bestaande fietspaden, imaginaire kerken midden op de weg en een gat in de te benaderen grenslijn. Dit traject verliep voor ons een stuk soepeler dan de ochtend en we hadden het tempo er lekker in. Dat bleek ook wel nodig want de beschikbare tijd was best krap. De frisse voorjaarstemperatuur in de auto hielp ook mee om goed scherp te blijven. In de haast helaas toch een nog kortere route door een dorpje over het hoofd gezien, wat ons in dit traject 1 gemiste controle opleverde.

In de staart zat nog een venijnig lusje waar een stempelcontrole opgehaald moest worden en een hele rij andere deelnemers stond hiervoor al opgesteld. Met inmiddels serieuze haast om op tijd binnen te komen hier maar even sportief en binnendoor gereden, de auto was toch al niet meer schoon. Met ook deze laatste stempel op de kaart vlug naar de finishlocatie waar Carl ons zonder tijdsoverschrijding binnen kon melden terwijl ik de turbo na bewezen diensten maar even netjes uit liet draaien. Tijd om binnen te gaan opwarmen in afwachting van de uitslag, want koude voeten hadden we toch wel gekregen zo zonder verwarming.

Finish
In de uitslag van het ochtendtraject bleken we na de nodige neutralisaties op een 4e plek te staan, wat toch een klein beetje tegenviel, ook al wisten we zelf ook wel dat het niet zo lekker gegaan was ’s ochtends. De middag ging een stuk beter dus hopelijk hadden we daar wat goed kunnen maken. Na druk vergelijken van controlekaarten en oplossingen van route-technische vraagstukken was er goede hoop om met meer blik naar huis te gaan dan dat we gekomen waren. Dit bleek terecht want gelegenheidsequipe op ’t Hof/Verboom mocht de door voorzitter van SCN uitgereikte bekers voor de 2e plaats in de Sportklasse in ontvangst nemen!

Auteur: Margreet op ‘t Hof