Gelderland Classic 2011

Op 4 juni jongstleden werd de Classic Gelderlandrit verreden. Een rallye voor auto’s met een bouwjaar van voor 1972. Omdat wij sinds begin dit jaar een Saab hebben met bouwjaar 1969 hebben we ons ingeschreven voor de toerklasse en togen we 4 juni naar de start in Doesburg.

Na aankomst op de goed gevulde parkeerplaats de bekende riedel van inschrijven, rallyeschildjes bevestigen en portiernummers plakken. Oh ja, ook nog even onze achteruitrijlamp vast getaped, want de schroef zat nu wel erg los.
Daarna nog tijd voor een bakkie en het bewonderen van het vertrek van de “vintageklasse”: wat een auto’s zeg! Groot, lomp, maar wel heel mooi en een aantal zo mooi opgepoetst dat ze in wel in concoursstaat lijken, maar we gaan vandaag toch echt rijden, dus of ze vanavond nog zo mooi glimmen. In deze rit starten maar 2 Saabs, naast die van ons, stond ook Merlijn Kalkman aan de start.

Vervolgens samen naar de auto, want we krijgen het routeboek overhandigd als we onder de startpoort doorrijden. Dat levert een kleine verkeersopstopping op direct na de start, want behalve de hint van de marshall dat “de meeste auto’s linksaf de weg oprijden” is het nu aan ons.

Het ochtendtraject bestaat uit 4 trajecten, de eerste een grensbenadering en daarna 3 maal een traject pijlen kortste route en punten vrije route. We moeten er even inkomen maar zijn al snel “lekker op weg”, even wennen aan het feit dat er bij de stempels geen stempelkussens hangen, maar dat we ons eigen vanochtend gekregen stempelkussen moeten gebruiken. De route lijkt goed te doen, al merken we dat zo tegen de lunchpauze de moeilijkheidsgraad wat omhoog gaat: er zijn een aantal wegsituaties in het echt toch echt anders dan op de kaart, dus we mogen aan het herconstrueren en “ophalen”. De route is mooi, veel rustige weggetjes, de nodige zandpaden, waar het wel wat stoffig was J. We rijden in een voor ons bekend gebied, maar het is steeds weer bijzonder om te ontdekken dat er zelfs dan de nodige weggetjes zijn, die wij nog niet eerder hadden ontdekt. Met her en der wat tijdsoverschrijding melden we ons voor een late lunch in Barchem. We hadden een lunchpauze van 45 minuten, maar met een hergroepering aldaar, betekent dit toch nog enigszins doorwerken. De lunch is perfect geregeld en ruim een half uur later gaan we weer op pad voor het middag traject!

Het middagtraject is een stukje korter: dit keer 3 trajecten en een verbindingsroute naar de finish. We beginnen weer met pijlen kortste route en punten vrije route en eindigen met een grensbenadering. Na de kleine 4 uur van het ochtendtraject worden we dit keer na zo’n 3 uur bij de laatste TC verwacht. Wederom een mooie route, het lijkt allemaal best te doen, al zijn er ook nu weer wat rare dingen gebeurd met de kaart en hebben ze in een pijl een blokkade aangelegd. In deze rit rijden veel auto’s mee (in totaal zo’n 175 auto’s, waarvan 80 in de Tourklasse). De start voor de tourklasse gebeurde met 2 auto’s per minuut. Dit betekent dat je soms voor/in een aardig treintje reed, maar er waren ook momenten dat je je echt alleen op de wereld waande en je afvroeg waar iedereen heen was.

Na terugkeer op de start en finish-locatie in Doesburg was er tijd voor een drankje, maar ook voor het tussenklassement! Toch altijd weer leuk om te zien hoe je het er in de ochtend hebt afgebracht. Dat was even schrikken, want we stonden vrij laag in het klassement. Gelukkig bleek er een vergissing gemaakt te zijn in het toekennen van de strafpunten voor tijdsoverschrijding (of er 9 minuten of 90 minuten berekend worden, maakt best wat verschil) en is dit door de organisatie in de eindklassering rechtgezet. We kregen ook al snel de uitleg uitgereikt en konden dus bekijken waar we ons door de uitzetters in de luren hebben laten leggen of controles gemist hebben, terwijl we er wel geweest zijn. Uiteindelijk geëindigd op de 7e plek met 4 gemiste RC’s en een aantal strafpunten voor tijdsoverschrijding. Mooie rit, goed georganiseerd, enige minpunt was de wat hoge temperatuur, maar dat had ook weer zo zijn charmes, en als je maar bleef rijden met alle ramen open, was het goed te doen.

Els Weiler/Jaap Reineking